Terapia blizn

Zanim dotknę blizny, chcę zobaczyć Ciebie.

Nie pracuję tylko z blizną. Pracuję z tym, co mogła zostawić w Twoim ciele, w dotyku, ruchu, oddechu, napięciu i codziennym funkcjonowaniu.

Bo blizna nie kończy się tam, gdzie kończy się jej linia. Może zmieniać sposób, w jaki dotykasz tego miejsca, poruszasz się, oddychasz i reagujesz na co dzień, nawet długo po zagojeniu rany.

Nie zaczynam od techniki.

Zaczynam od Ciebie.

Od tego, jak żyjesz z tym miejscem. Czy je dotykasz. Czy omijasz je przy myciu, ubieraniu albo ruchu. Czy coś ciągnie, drętwieje, napina się albo zmienia Twój oddech. Czy możesz spokojnie dotknąć tego miejsca, czy od razu pojawia się napięcie, cofnięcie albo przyspieszony oddech.

Dlatego pierwsze spotkanie to nie pośpiech w stronę zabiegu. Jest rozmową, obserwacją i spokojnym rozpoznaniem tego, co wciąż wraca w dotyku, napięciu, oddechu i codziennych odruchach.

Ciało, które się broni, nie potrzebuje siły. Potrzebuje czasu, bezpieczeństwa i pracy dobranej do jego tempa.

Z czym pracuję

Pracuję przede wszystkim z bliznami po mastektomii, nowotworze piersi i operacji oszczędzającej piersi. Trafiają do mnie też kobiety z bliznami po oparzeniach, przeszczepach i cesarskim cięciu.

Ale żadnej z nich nie traktuję jak osobnego przypadku do opracowania.

Za każdą blizną jest konkretna historia: gojenia, bólu, napięcia, dotyku, ograniczeń, strachu, ulgi albo powrotu do codzienności.

Po leczeniu piersi ciało może inaczej ustawiać bark, ramię albo klatkę piersiową. Ruch ręki bywa ostrożniejszy, oddech płytszy, a tkanki bardziej napięte. Wtedy warto sprawdzić nie tylko samą bliznę, ale też to, jak pracuje całe ciało.

Po oparzeniu bywa podobnie, ruch jest chroniony, zanim zdążysz to zauważyć. Staw, który powinien się swobodnie zginać, nagle tego nie robi.

Blizna po cesarskim cięciu również daje znać. Nie zawsze mocno boli. Czasem tylko ciągnie. Czasem zmienia sposób, w jaki stoisz, chodzisz, oddychasz, a Ty długo nie wiesz, skąd to się bierze.

Patrzę też na to, jak pracują tkanki wokół blizny: czy są przesuwalne, napięte, tkliwe, obrzęknięte, nadwrażliwe albo słabiej reagujące na dotyk.

W terapii blizny nie skupiam się tylko na tkance. Patrzę też na to, jak śpisz, ile masz stresu i jak wygląda Twoja regeneracja, bo to wszystko ma znaczenie dla tego, jak blizna się zachowuje.

Z gabinetu

Zdarza się, że przez lata omijasz miejsce blizny.

Nie dotykasz go przy myciu. Zakrywasz. Patrzysz w bok przy przebieraniu. Wybierasz ubranie tak, żeby nic nie drażniło tego miejsca.

Nie dlatego, że zawsze mocno boli. Często dlatego, że nadal pojawia się napięcie, niechęć albo odruch ochrony, mimo że rana dawno się zagoiła.

W pracy z blizną nie chodzi wtedy o to, żeby przełamać opór.

Chodzi o to, żeby to miejsce mogło przestać być czymś, przed czym musisz się chronić.

Czasem ważną zmianą nie jest spektakularne zdjęcie przed i po.

Jest nią moment, w którym dłoń może spokojnie zostać na bliźnie. Ruch staje się mniej ostrożny. Oddech nie przyspiesza tak szybko. Ubranie przestaje przypominać o tym miejscu przez cały dzień.

To nie jest efekt jednego mocnego zabiegu. To proces, w którym krok po kroku wraca więcej swobody.

O mnie

Pracuję z kobietami, skórą i ciałem od ponad 20 lat. Ale dopiero praca z bliznami pokazała mi, jak wiele kobieta potrafi nosić w ciszy.

Od 7 lat moją szczególną drogą są blizny. W ostatnich latach szczególnie te po mastektomii i leczeniu onkologicznym. Nie dlatego, że interesuje mnie tylko sama tkanka. I nie dlatego, że blizna jest dla mnie tylko miejscem do opracowania.

Ale dlatego, że przy bliźnie bardzo często spotykam kobietę w momencie, w którym potrzebuje odzyskać coś więcej niż wygląd. Czasem chodzi o dotyk, którego unika, albo o ruch, który nie wrócił. Innym razem o miejsce, na które trudno jej patrzeć.

I właśnie dlatego nie patrzę na bliznę tylko jak na coś, co trzeba ukryć albo poprawić. Patrzę na nią jak na część historii takiej, która może wpływać na dotyk, ruch, oddech i to, jak żyjesz na co dzień.

Nie mówię tego, żeby straszyć. Mówię to, bo przez lata zobaczyłam, że wiele kobiet słyszy: „rana się zagoiła”, „wyniki są dobre”, „proszę się przyzwyczaić”, „tak już będzie”. A one nadal czują, że coś w ich ciele już nie jest takie samo.

I właśnie tu zaczyna się moja praca. Nie od oceniania. Nie od pośpiechu. Nie od tego, żeby ciało na siłę przekonać. Tylko od spokojnego zobaczenia, co ono pokazuje.

Bo dla mnie blizna nie jest tylko kreską na skórze. Jest miejscem, od którego często zaczyna się rozmowa o tym, co ciało zapamiętało, co chroniło i czego jeszcze potrzebuje.

Nie chcę już mówić o bliznach tylko przez pryzmat techniki. Wolę mówić o ciele, które nadal może potrzebować uważności, i o kobietach, które zbyt długo słyszały, że „wszystko jest już dobrze”, mimo że same czuły inaczej.

Tworzę tu miejsce, w którym o bliznach można mówić bez uproszczeń.

Bez zawstydzania. Bez oceniania. Bez udawania, że jeśli coś jest zagojone, to znaczy, że już nie boli.

Bo czasem blizna jest tylko widocznym początkiem historii. A ciało pokazuje resztę.

Dla kogo jest ta praca?

Ta praca jest dla Ciebie, jeśli masz bliznę po mastektomii, leczeniu onkologicznym, operacji oszczędzającej piersi, cesarskim cięciu, oparzeniu, przeszczepie albo innym trudnym doświadczeniu  i czujesz, że nadal coś się wokół niej dzieje.

Może ciągnie. Może drętwieje. Może nie lubisz dotykać tego miejsca, a ubranie Cię drażni. Ruch nie wrócił tak, jak powinien, albo napinasz się szybciej, niż zdążysz to nazwać.

Czujesz napięcie, którego nie potrafisz połączyć z blizną. Albo po prostu wszyscy mówią, że „już jest dobrze”, a Ty nadal nie czujesz pełnej swobody.

Nie musisz umieć tego nazwać fachowo. Wystarczy powiedzieć: ciągnie, nie lubię tego miejsca, boję się dotyku, nie wiem, czy to normalne.